Wat: Koopavondblues: Bill Baboon Wisselband (een voortdurend van bezetting wisselende band) + Doctor Wacko, vrijdagavond 6 februari 2009.
 
Waar: Hotel In ’t Holt, Hoofdstraat 2, Zuidhorn
 
Om tien over zeven treed ik de gezellig drukke donkerbruine bar van het hotel binnen. Men verkoopt er o.a. “grote porties snert uit eigen keuken, met roggebrood en katenspek”, blijkens een foldertje aan de wand.  Doctor Wacko is al bezig. Clichérock met aardige nuances dreunt door lijf en leden. De jaren tachtig lijken teruggekeerd als de gitarist een Eddie van Halen-achtige solo inzet. Een volgend nummer doet een bandje als Fatal Flowers herleven.
 
Dan stoppen de Wacko’s. Een mysterieuze artistiekeling neemt het woord. Ik schat hem achter in de dertig. Blijkbaar heeft hij de leiding. Dit moet Bill Baboon zijn, de muziekdocent die dit alles maandelijks organiseert. Hij roept een drietal ventjes van basisschoolleeftijd het podium op. Hoewel, eigenlijk is er helemaal geen sprake van een podium. Men staat midden op de vloer, wat de intimiteit voelbaar ten goede komt. Bill heeft meteen een verstandhouding met het publiek. Onder hen ongetwijfeld vele vaders, moeders en andere verwanten.
 
Rockin’ In The Free World van Neil Young wordt ingezet. De jeugdige muzikanten rocken bijna nog harder dan het voorprogramma. Bill zelf doet ook mee – hij zingt en speelt gitaarsolo’s. Twee volwassen blondines zingen achtergrond. Ondanks vele bedoelde en onbedoelde dissonanten stijgt het enthousiasme van het voornamelijk nog koffiedrinkende publiek. Er worden vele digitale foto’s en filmpjes geschoten van de donderakkoorden en drumslagen producerende jongetjes. Af en toe kijken ze even naar hun leraar Bill, of ze het wel goed doen.
 
“Volgende keer een akoestische sessie!” schreeuwt Bill enthousiast, naar aanleiding van enige technische haperingen. Het volgende nummer wordt Knockin’ on Heaven’s Door. Tijdens het lied geeft Bill z’n leerlingen een standje: “scherper!” Ik hoor hem zelfs “kop eraf!” roepen. En na afloop: “volgende keer beter!”. Eventueel aanwezige ouders pikken dit kennelijk zomaar.
 
De kids spelen hierop een retestrakke versie van Ben E. King’s Stand By Me. Merkwaardig genoeg is het nu Bill zelf die een wat onbeholpen gitaarsolo produceert. Terwijl de bar vol blijft druppelen en de bierconsumptie toeneemt, speelt de band zowaar The One I Love; een veel gezelliger versie dan het origineel van REM, inclusief tempowisselingen. Bill revancheert zich met een sterke solo. De jongens doen de rest. Als daarna Have I Told You Lately van Van Morrison wordt ingezet buldert de tirannieke leraar “NIET MET HET PUBLIEK PRATEN!” Tijdens het zingen heeft hij vervolgens hoorbaar de pest in. Ook blijft hij tellen, zoals muziekleraren dat nu eenmaal van nature doen.
 
Dan is een andere groep leerlingen aan de beurt. Een koebel wordt aan het drumstel bevestigd. Discussies onder de aanwezigen, van wie velen zo te horen al enige expertise hebben opgedaan bij eerdere sessies. Een jeugdige, langharige rocker op krukken passeert, met daarachter een eveneens langharige rockvader.
 
Uit verbeten repetitieve gitaarklanken, die doen vermoeden dat men aan een nummer van Captain Beefheart of Pere Ubu is begonnen, borrelt vloeiend een laid-back stuk voort: Same ol’ Blues van JJ Cale. Dit past perfect in de gemoedelijke ambiance. Daarna Dock Of The Bay en een van een verrassende tempowisseling voorziene versie van Black Magic Woman. Ik zie en hoor nu ook een leerling soleren. Een moderne versie van Wild Thing – met wah-wah-pedaal – doet het publiek zelfs in juichen uitbarsten.
 
Bill roept om dat hij een cd gaat maken met de Wisselband. Intussen nemen weer andere leerlingen achter hun instrumenten plaats. De bas ‘plopt’, staat dus iets te hard, maar dat kan komen omdat Bill dit instrument nu zelf bespeelt. Tussen liedjes als Right Next Door (Robert Cray) en Dreams To Remember (Otis Redding) speelt men nu zelfs een eigen compositie. Het hardst juicht het publiek echter om een strakke, harde You Really Got Me (Kinks). Daarna probeert de band nog een nummer, maar dat loopt in de soep.
 
Na de pauze treden de meest gevorderde leerlingen aan. Eén van hen valt op met knappe gitaarsolo’s. Die komt er wel, als hij er niet al is. Tijdens een improvisatie bedient hij zich zelfs bekwaam van wah-wah-pedaal. De jonge muzikanten lijken helemaal los te komen. Veel nieuwe, verbaasde bezoekers lopen de bar binnen. De band speelt een volwassen Creap van Radiohead, inclusief raggende gitaar in het refrein. Dit terwijl de drummer dat nummer nooit eerder had gespeeld, zo blijkt na afloop. Na nog enkele geconcentreerd gespeelde liedjes sluit de Wisselband af met House Of The Rising Sun, waarbij het instrumentale middenstuk enigszins wordt afgeraffeld. Maar dat is juist het leuke van de Wisselband: hoge pieken en diepe dalen wisselen elkaar voortdurend af.
 
Doctor Wacko verzorgt de verdere avond. Na zoveel muzikale verrassingen klinkt deze band nu heel gelikt. Verder niets ten nadele van Doctor Wacko, maar ik houd het voor gezien. Terwijl ik de swingende hotelbar achterlaat verheug ik me er alvast op om binnenkort opnieuw de Wisselband in actie te zien en te horen. Het was een avond vol afwisseling. Van de koopavondblues had ik geen last.

Talma Tikt door Meindert Talma

BILL BABOON
 
Twee maanden geleden werd ik in de supermarkt staande gehouden door een mij onbekende man van mijn leeftijd met een beste bos haar op de kop.
Hij stelde zichzelf voor als Wim Venema. Onder zijn artiestennaam Bill Baboon had hij drie cd’s gemaakt. Venema vertelde dat hij, net als ik,
vier jaar geleden naar Zuidhorn was verhuisd. Al snel was hij thuis een muziekschooltje begonnen, waar hij zijn leerlingen gitaar-, bas-, drum- en zangles gaf.
Dit tot grote ergernis van muziekleraren van de officiële muziekschool in Zuidhorn die in de media en in het gastenboek van de Bill Baboon- website meerdere malen hun ongenoegen spuiden over de nieuwe en in hun ogen oncapabele concurrentie.
‘Ik heb geen muziekdiploma’s en ik ben geen supermuzikant, maar ik zie wel vrij snel welk instrument bij welke persoon past en ik kan ze enthousiast maken voor muziek’, zei Venema, die vertelde over het wisselband-concept dat hij voor z’n leerlingen bedacht had: een telkens van bezetting wisselende band die zoveel mogelijk podium- en bandervaring op moet doen. Iedere laatste vrijdagkoopavond  van de maand speelt de Bill Baboon Wisselband om zeven uur ’s avonds in het kleine benedencafé van Hotel ’t Holt in Zuidhorn.
‘Na de Wisselband speelt er altijd nog een band. Voor de leerlingen om van te genieten én te leren, want spieken is voor muzikanten een must.
Veel ouders van de leerlingen vinden het gezellig en blijven hangen tot de koopavondblues om 24.00 uur is afgelopen.’ 
‘Een mooi concept’, zei ik, ‘zoiets zouden ze in alle dorpen en stadswijken moeten doen.’
‘Dank je. Wat ik je nog wilde vragen: om de live-muziek in Zuidhorn nog meer te stimuleren ben ik twee jaar geleden begonnen met het Music=Art festival,
een festival met twee podia in de grote bovenzaal van Hotel in ’t Holt waar alleen zelfgecomponeerde muziek te horen is. Zou jij op dit festival willen spelen?’ 
Zo kon het gebeuren dat afgelopen zaterdag mijn debuutoptreden in Zuidhorn plaatsvond. Bekende (ex)Zuidhorner muzikanten als Peter de Haan
(beter bekend als Pé Daalemmer van het duo Rooie Rinus en Pé Daalemmer) en Henkus speelden na minder bekende Zuidhorners als Erik en de Wisselband
en Bill Baboon & his Distant Cousins, het nieuwste leerlingenproject van Venema.
Een fascinerend gezicht: de druk bewegende, veertigjarige zingende en bassende Venema tussen drie hip geklede en nauwelijks bewegende dertien- en veertienjarige puberjongens die met verbeten lippen de vaak lange bluessongs van Bill brachten.
Een vriendelijk lachende man kwam tijdens het optreden op L. en mij af. Hij stelde zich voor als een uit Drogeham afkomstige Zuidhorner en wist te vertellen
dat z’n ex-zwager een goede vriend van mij was. Hij wees naar de drummer.
‘Dat is de soan fan Peter de Haan. In prachtkearel dy Wim. Us soan fan fjirtjin wie altyd oan it gamen. Ik sei: “Do moatst in hobby ha,
dat domme gegame de hiele dei is net goed foar in minske”. Omdat ús dochter ek al by Wim siet en ús soan wolris op in gitaar tokkele,
gong er nei Wim. Sûnt in pear wiken krijt er gitaarles. Hielendal entûsjast… Hy draacht no sels in Led Zeppelin-T-shirt! Hy mocht hjir fannejûn ek spylje,
mar dat doarde er noch net oan.’
L. werd ook al enthousiast: ‘Onze dochters moeten later ook les krijgen van die Bill Baboon!’

http://www.meinderttalma.nl/

MATCH OP KOOPAVONDBLUES Zuidhorn.

Op vrijdag 30 oktober 2009 ging de koopavondblues weer van start.
In hotel ‘In ’t Holt’ wordt om 19.00 uur begonnen met de Bill Baboon Wisselband.
De leerlingenband van muziekleraar Willem Venema gaat ook dit seizoen weer van start met bassist Erik Kuipers en zangeressen Ingrid en Marieke.
Nummers van onder andere: the Animals, Neil Young en Paolo Nutini.
Nieuw op het repertoire: Bob Dylan’ s nummer “To make you feel my love”, dat bekend werd door Adele,
“I’ m not so tough” van Ilse de Lange, “Fire” van the Pointer Sisters (geschreven door Bruce Springsteen!) en een aantal eigen bedenksels.

Na de Wisselband, zo rond de klok van tien, de band Match.

Match werd in 2005 opgericht. De band bestaat uit: Sem Bruinsma, drums,
Jaco Scheffer, bas, Hans de Wolff en Bas Schouman, gitaar.

Sinds februari dit jaar heeft de band twee nieuwe zangeressen, Sanne de Haan en Joke van der Veen.
Wekelijks wordt er in het Friese Suameer gerepeteerd.
In het repertoire van Match zijn oude nummers van de Doobie Brothers en Fleetwood Mac te vinden,
maar ook hedendaagse songs van Anouk, Blof en Kelly Clarkson worden door de band ten gehore gebracht.

Koopavondblues: van 19.00 uur tot 24.00 uur LIVE MUZIEK in 't café van Hotel in 't Holt.
Vrijdag 18 december 2009 : BBWB + Intentions (symphonische rock)

PERSBERICHT Intensions

Internationaal geliefde band Intentions brengt sfeervolle noten in Zuidhorn
ZUIDHORN/GRONINGEN – Stevige rocknummers en muziek op ‘huiskamerniveau’. Dat alles op een avond in Zuidhorn.
Want op vrijdag 18 december 2009 werd het podium van hotel ‘in ’t Holt’ bezet door de band Intentions uit Groningen en omstreken.
Zij nemen die avond het stokje over van de leden van de Bill Baboon Wisselband, die eerder die avond een optreden zullen geven.
Intentions wordt gevormd door vijf muzikanten uit Groningen, Zuidhorn, De Wilp en Peize.
De band werd rond 2003 opgericht en meteen was de insteek om een geheel eigen ‘sound’ te brengen.
De muziek die Intentions maakt is volgens de website van de band een kruising tussen melodieuze – en progressieve rock.
,,Wat kan variëren van popmuziek tot stevige rocknummers”, vertelt Zuidhorner Erik Kuipers, basgitarist, zanger en tevens
medeoprichter is van de band. ,,Kort gezegd is de muziek die we brengen sfeervol.”
Tijdens een optreden in de studio van RTV Noord vorige maand, speelde Intentions een aantal bestaande nummers in akoestische versie.
Erik Kuipers: ,,Tijdens de Koopavondblues gaan we ook een set spelen op ‘huiskamerniveau’, met akoestische nummers.”
,,Maar”, voegt hij eraan toe, ,,later op de avond gaan we over op elektrisch.”
De teksten van de nummers gaan over gevoel en komen ‘uit het hart’ van de muzikanten, die volgens Kuipers
‘behoorlijk perfectionistisch’ zijn.
In mei dit jaar kwam het eerste echte Intentions-album uit, genaamd ‘Place in Time’, welke lovend werd beoordeeld
in binnen- en buitenland.
Kuipers: ,,De verkoop loopt lekker. Leuk is dat de cd ook aanslaat in het buitenland.
Voorbeelden van landen zijn Letland, Slovenië, Polen, maar ook Amerika.
Onze muziek is van een redelijk specifiek genre en spreekt een selecte groep muziekliefhebbers aan.
We zijn geen coverband.”
Dat belooft dus wat voor de Koopavondblues. Voor wie nieuwsgierig is geworden: de avond begon om 19:00 uur
met de Bill Baboon Wisselband, waarin leerlingen van muziekleraar Wim Venema spelen. De entree was gratis.

Kijk voor meer informatie over de band Intentions op www.intentionsmusic.nl

PERSBERICHT : Koopavondblues met Bottleneck uit Purmerend.

Ga voor meer informatie over Bottleneck en voor het beluisteren van nummer naar www.bottleneck.nu

Persbericht: Singer/songwriters in Nieuwe Zaal ‘in ’t Holt’ Zuidhorn.

Zaterdag 13 maart 2010 vindt in het nieuwe zaaltje van hotel  ‘In ’t Holt’ aan de hoofdstraat 2 te Zuidhorn een akoestisch live optreden plaats.
Doordat het zaaltje een aparte ingang heeft en van het café-gedeelte is afgesloten, is het buitengewoon geschikt voor intieme akoestische muziek en luisterliedjes. Vanaf 21.00 uur staan Ameñev, Henkus en F.J. Fritz op het programma. Ameñev, bestaande uit man en vrouw speelt songs met
maatschappij-kritische teksten, maar ook liedjes over de kracht van de liefde. Nog dit jaar hoopt het duo de cd ‘I don’t belong here’ uit te brengen
waar behalve de akoestische  gitaren ook percussie, accordeon en basgitaar de subtiele samenzang zullen versterken. Invloeden van (natuurlijk) Bob Dylan,
maar ook Neil Young, Johnny Cash en Leonard Cohen. Henkus  komt van oorsprong uit Zuidhorn,  studeerde aan het conservatorium in Groningen, woont tegenwoordig in Hoogezand, Zijn liedjes gaan over opa, kameraden, oude vlammen, recente vonken, luiers en de Gaweg in Zuidhorn.
De muzikale invloeden van Henkus zijn o.a. Billy Joel, Neil Young, Lou Reed, Joni Mitchell,  Paul Simon en Europe.
Uitgebracht werk: Surface with a smile (2000) en People You Know (2005) ‘She's the girl’ is op landelijke radio en televisie veel te horen geweest,
‘Phoney’ is bijna een miljoen keer beluisterd op Youtube, Henkus speelde de afgelopen jaren door heel Nederland, o.a. 013, Paradiso en de Oosterpoort. Momenteel werkt Henkus met Mirjam Timmer aan liedjes voor de nieuwe Twarres CD die later dit jaar uit zal komen.
Hierna zal Henkus zijn soloproject 'Life in Stock' weer oppakken. (www.myspace.com/henkussolo) F.J. Fritz is woonachtig in Groningen en musiceerde jarenlang op straat. Hij is een bewonderaar van oude, veelal onbekende, maar prachtige liedjes met mooie teksten.
Ook zijn eigen liedjes getuigen van een warmte en levenswijsheid. Hij zingt in het Nederlands, Engels en in het Duits.
Met veel gevoel en rust brengt hij ontroerende, grappige en originele liedjes.